Stelling 77
Zo, de winter is op zijn retour.
De tuin is in rust, de vijver ontdooid.
Vogels klampen zich vast aan wat
de mens hun heeft geserveerd.
Spechten bekloppen een boom die
met pindakaas is ingesmeerd.
Elders in de wereld duurt de koude
nog voort. Het bekende recept van
moorden en doodslaan is nog niet
tot een vroege lente bekeerd.
Geen preambule met sneeuwklokjes
en bloeiende winterkers maar rode
kristallen vastgevroren aan de
onschuldige grond. Het vijfde
gebod met voeten getreden.
Misschien moeten we dit stenen
tijdperk verlaten met een vloek
en een zucht. Ergens moet het toch
zacht zijn, en vrouwelijk, en met
ploegscharen die rijkelijk zijn
opgestapeld in de getekende lucht.