Stelling 55
Het is herfst in de tuin en ’t is
herfst in mijn hoofd waar de
bladeren rijkelijk vallen.
Nachtrust lijkt een onneembare
horde. Mijn bed is bezaaid met
ritselende dingen die ik niet kan
oppakken. In dit panopticum ben
ik de toeschouwer, niet de bewaker.
God, was ik dat maar – dan zou ik
de Drie van Breda laten gaan en in
elke cel honderd gedachten insluiten.
Alleen door op te staan kan ik even
ontsnappen. Wachten tot de storm
overgaat en dan terug mijn bed in
om dagen te slapen.