Waarom ik van spoorwegen houd

Eigenlijk kun je heel goed
diagonaal reizen. Je neemt
een meetlat en trekt een
schuine lijn over de kaart.

De plaatsen die je doorsnijdt
doe je liefdevol aan. Je dwaalt
niet af want dat is niet vaardig:
de verwarring

die je zaait als je van
je pad afwijkt wordt duur
betaald. Smal is de weg en
recht ben je geschapen.

Wijk niet af, wees niet
laf. Volg je spoor,
grijp de einder. Dien
je gietijzeren liniaal.

‘Dit gedicht leest zo vlot als het trekken van de rechte liniaallijn waarvan sprake en toch laat het een grote interpretatieruimte toe. Er zit iets dubbelzinnigs, zelfs iets komisch in de zo dubbelzinnige aanbeveling die verstrekt wordt: wat dan met bomen, telefoonpalen, medemensen en kaartenhuisjes die in de weg staan? Is juist rechtlijnigheid niet het perfecte recept voor verwarring? Toch zit er iets aantrekkelijks en bevrijdends in het heldere ‘dienen’ van de liniaal, vooral omwille van het paradoxale karakter dat er achter die rechtlijnigheid pure willekeur schuilt: het gebod vergt een complete openheid voor toeval, voor het onverwachte, het banale evengoed als het grootse. Het denkbeeld is natuurlijk niet nieuw (en doet bijvoorbeeld denken aan Guy Debord), maar door de uitstekende, pretentieloze en en ironische uitvoering wordt het een erg prikkelend gedicht.’