Rogier de Jong, dichter en stadsdichter van Aardenburg
Links
Rechts

Home

Publicaties

Media

Dichter

Stadsdichter

Nieuws


Weblog: Ruben Östlund


Blogarchief


> 2020 | 11 | 19
> 2020 | 08 | 27
> 2020 | 05 | 10
> 2020 | 04 | 19
> 2020 | 04 | 13
> 2020 | 03 | 23
> 2020 | 01 | 22
> 2019 | 08 | 24
> 2019 | 06 | 05
> 2019 | 03 | 24
> 2019 | 02 | 12
> 2019 | 02 | 08
> 2019 | 05 | 02





Claus, Hugo
De Coninck, Herman
Hermetische dichtkunst
Lodeizen, Hans
Memento
Moore, Marianne
Östlund, Ruben
Recensies
Stadsdichter
Turing Gedichtenwedstrijd 2018
Verhagen, Hans
Von Trier, Lars
Zeeuws–Vlaanderen

Wat zou je doen?




Zo begint een bekend popliedje van Bløf. Mijn vrouw stelde mij dezelfde vraag bij de aftiteling van de film Turist van Ruben Östlund: ‘Wat zou je doen?’

Ruben Östlund, de filmtovenaar uit Zweden, had ons al eerder te pakken gehad met The Square, een mirakels drama over de foute keuzes van een museumdirecteur en het rampscenario dat hij daarmee ontketent. Nu zagen we een jong gezin op wintersportvakantie. Een smetteloos ensemble bestaande uit vier smetteloze mensen (m/v).

Dan gebeurt het volgende: een lawine stort zich omlaag en komt vlak voor het terras waarop het gezin zit te lunchen tot stilstand.

In de consternatie die volgt – het terras is gehuld in een sneeuwwolk – ontfermt de vrouw zich instinctief over de kinderen en rent de man voor zijn leven, na eerst wel even zijn iPhone te hebben veiliggesteld.

De rest van de film gaat over het verwijt van de vrouw aan het adres van de man dat hij voor zichzelf heeft gekozen (en voor zijn iPhone) en niet voor zijn gezin. De echtgenoot ontkent deze aanklacht met een reeks argumenten uit de categorie slap gelul. Hij lijdt duidelijk meer onder de aantijgingen van zijn vrouw dan onder het afgewende gevaar zelf. Östlund registreert dat met pijnlijke pricisie.

Ja, wat zou ik doen? Het was een vraag die al enige tijd boven de markt hing. Ze betrof een incident, lang geleden, toen het water enkelhoog in de keuken stond vanwege een verstopte afvoer en een omgevallen kaars het tafelkleed in de hens zette. Voordat ik bekomen was van de dubbele schrik had mijn vrouw de gevaren bedwongen en stond ik bedremmeld naar haar boutades te luisteren. Ik had niet gevochten en was niet gevlucht (dat waren nog voortvarende reflexen geweest) maar was in een zoutpilaar veranderd. Hoe lullig wilde je het hebben.

Net als de vluchtende echtgenoot uit Turist, had ik het gebeurde vervolgens goedgepraat met een reeks minder steekhoudende drogredenen. Want de waarheid dat ik in een standbeeld was veranderd, was niet te verdragen geweest.


Ruben Östlund met acteur uit The Square

Östlunds film was voor mijn vrouw hét moment om het oude zeer op te rakelen en voor mij een goede gelegenheid om stil te staan bij wat er nu precies gebeurd was, zo’n tien jaar geleden. Het gegeven dat het vluchtgedrag van de ski–papa actief was, en het mijne passief, maakte daarbij niets uit. De overeenkomst school in de ontkenning. We konden geen van beiden de waarheid aan. Östlund toont hoe ontluisterend dat eruitziet.

Ik deed of ik diep nadacht en zei toen: “Ik denk dat ik weer in een zoutkolom was veranderd.”

Zweeg mijn vrouw uit instemming of uit ironie? Het had een decennium en een film gekost om in de spiegel te kijken. Maar wat ik zag was, hoewel koud opgediend, best te doen.

(19 april 2020)



© Rogier de Jong