Marge links

Rogier de Jong

Marge rechts
Home
Publ.
Pozie
Over
Media
Podium


Blog


Blogarchief


> 2020 | 05 | 10
> 2020 | 04 | 19
> 2020 | 04 | 13
> 2020 | 03 | 23
> 2020 | 01 | 22
> 2019 | 08 | 24
> 2019 | 06 | 05
> 2019 | 03 | 24
> 2019 | 02 | 12
> 2019 | 02 | 08
> 2019 | 02 | 05






Claus, Hugo
De kunst van het gerecenseerd worden
Een steen door de ruit van je dromen
Op zoek naar Eurydice
Östlund, Ruben
Poëtisch kijken naar catastrofes
Poëzie die staat als een kluis
Stadsdichter
Turing Gedichtenwedstrijd 2018
Verhagen, Hans
Zeeuws-Vlaanderen






'Wat goed dat je dat nu wl durft te zeggen!'
ZONDAG 19 APRIL 2020
Wat zou je doen?
Consternatie door een lawine


Zo begint een bekend liedje van Blf. Mijn vrouw stelde mij dezelfde vraag bij de aftiteling van de film Turist van Ruben Östlund: Wat zou je doen?

Ruben Östlund, de filmtovenaar uit Zweden, had ons al eerder te pakken gehad met The Square, een mirakels drama over de foute keuzes van een museumdirecteur en het rampscenario dat hij daarmee ontketent. Nu zagen we een jong gezin op wintersportvakantie. Een smetteloos ensemble bestaande uit vier smetteloze mensen (m/v).

Dan gebeurt er het volgende: een lawine stort zich omlaag en komt vlak voor het terras waarop het gezin zit te lunchen tot stilstand.
In de consternatie die volgt het terras is gehuld in een sneeuwwolk ontfermt de vrouw zich instinctief over de kinderen en rent de man voor zijn leven, na wel eerst even zijn iPhone te hebben veiliggesteld.

De rest van de film gaat over het verwijt van de vrouw aan het adres van de man dat hij voor zichzelf heeft gekozen (en voor zijn iPhone) en niet voor zijn gezin. De echtgenoot ontkent deze aanklacht met een reeks argumenten uit de categorie slap gelul. Hij lijdt duidelijk meer onder de aantijgingen dan onder het afgewende gevaar zelf.

Ja, wat zou ik doen? Het was een vraag die al enige tijd boven de markt hing. Ze betrof een incident, lang geleden, toen het water enkelhoog in de keuken stond (verstopte afvoer) en het tafelkleed tegelijkertijd vlam vatte omdat een kaars was omgevallen. Voordat ik bekomen was van de dubbele schrik had mijn vrouw beide gevaren met vaste hand bedwongen en stond ik bedremmeld naar haar boutades te luisteren. Ik had niet gevochten en was niet gevlucht (dat waren nog voortvarende reflexen geweest) maar was in een zoutpilaar veranderd. Hoe lullig wilde je het hebben.

Net als de vluchtende echtgenoot uit Turist, had ik het gebeurde vervolgens verdrongen met een reeks drogredenen. Want de waarheid dat ik in een standbeeld was veranderd, was niet te verdragen geweest. Ik had haar met psychologische babbeltrucs naar de oubliette verbannen.


Ruben Östlund met acteur uit The Square

Östlunds film was voor mijn vrouw ht moment om het oude zeer op te rakelen en voor mij een goede gelegenheid om stil te staan bij wat er nu precies gebeurd was, zon tien jaar geleden. Het gegeven dat het vluchtgedrag van de ski-papa actief was, en het mijne passief, maakte daarbij niets uit. De overeenkomst school in de ontkenning. We konden geen van beiden de waarheid verdragen. Östlund toont hoe ontluisterend dat eruitziet. Geen greintje manhaftigheid aan te bekennen.

Ik deed of ik diep nadacht en zei toen: Ik denk dat ik weer in een zoutpilaar was veranderd.

Ja h, antwoordde mijn vrouw, om na een korte stilte te hervatten: Wat goed dat je dat nu wl durft te zeggen!

Bespeurde ik enige ironie in haar woorden? Het had een decennium en een film gekost om in de spiegel te kijken. Maar wat ik zag was, hoewel koud opgediend, best te doen.


Rogier de Jong