werk

media

over

poëzie

blog

gilde

Borinage

Hij was er onmisbaar, men wachtte hem op
zo had hij het toch begrepen: de mijnwerkers
taai in hun mager vel, de vrouwen te vroeg
gekromd en gekrompen, de zielloze
kinderogen vol koorts.

Hij zou ze voorzien van een stem en van hoop,
hun stilte verwoorden, de honger verbannen,
het grauwe doen bloeien in klank en in kleur,
de koolzwarte armoede meenemen
naar zijn huis.

Maar zalven konden zijn handen niet,
ze tekenden mensen die plooiden en groeven
en kraakten onder hun loden lot. Hij voelde
zich net als zij verlaten, zelfs door zijn vurig
geprezen God.

Zo viel het doek over de Borinage. Omwegen
leidden hem traag naar de zon, naar het hevige
coloriet van het Zuiden, meedogenloos licht
dat zijn hoofd en zijn hart onblusbaar
verteerde als vuur.

Geschreven voor de Cultuurzomer Aardenburg (Zeeland) n.a.v. de 125ste sterfdatum van Vincent Van Gogh, die twee jaar als predikant werkte in de Borinage, Henegouwen.